cenicienta proletaria

Le Temps Dètruit Tout

2006-12-30T02:54:00.000-08:00

E sinto como se me escapa,
tan a modo, que apenas me dou conta.
Este mundo,
insensible mundo,
que non se detén nin un intre
para deixarnos tomar alento.
É o tempo que pasa, frenético,
do que se temos sorte,
compartimos algún anaco.

2006-12-14T02:40:00.000-08:00

Ninguén me quererá tanto nunca.

Ninguén rouba do meu corpo a sorprendida resposta da primeira vez.

Cada día.

Como presta soñar na nostalxia das noites,

esas que sempre teñen lúa que ilumine a nosa cama.

E síntome perdida se a túa man non me guía,

así, podo pechar os ollos confiada,

sabendo que me levarás polo seguro camiño da rutina.

Coma eses bicos rutinarios que saben a novos.

Ninguén me quererá tanto nunca.

Coma ti ,

meu amor.

Tempo de lavar

2006-09-27T08:15:00.000-07:00

De novo brilla o asfalto baixo a choiva de iniciación. Auga purificante que o lava todo. As conciencias de cinza que esvaran entre os esqueletes de madeira asolados polo inferno. As terrazas quedan valeiras. As casas tamén. Auga que limpa o camiño dos amigos que regresan o traballo lonxe de nós, abandonándonos coa humidade que nos cala ata o corazón.
Auga para lavar os restos agónicos deste verán que se resiste a marchar.

Grupo inmobiliario NovosMontes...presenta:

2006-08-10T10:09:00.000-07:00

En NovosMontes queremos crear un fogar para vostede.

Paso Nº 1

Elexir o lugar axeitado. Un lugar con fermosa vexetación e un punto estratéxico nas nosas costas.

Paso Nº 2

Poñemos tódolos medios ó noso alcance para preparar o terreo de malas herbas... pinos, carballos, etc... todas esas árbores tan molestas para a nosa fin.

Paso Nº 3

Librámonos tamén de tódolos animais salvaxes que poñen en perigo o noso pracenteiro modo de vida, dígase por exemplo, ardillas, coellos, paxaros e demáis feras temibles que inundan os nosos montes.

Paso Nº 4

Así conseguimos o solar ideal para as novas vivendas do futuro.

Próxima construcción de pisos de luxo e vivendas unifamiliares na nova urbanización Vista Arrasada.
Promome inmobiliaria NovosMontes.

Flores mortas

2006-06-23T11:04:00.000-07:00

Dende que ela morreu ando perdido. As veces buscoa polo cuarto cando me ergo pola mañá...ata que lembro.
Entón o mundo cae todo enteiro sobre as miñas costas. Unha pesada carga que non me abandoa.
Agochei tódalas suas fotografías nunha caixa no faiado, e as paredes quedaron brancas no lugar que ocupaban. Todas as paredes da casa, están cheas de cuadradiños brancos que me miran, coma antes me miraba o seu rostro. Gardeinas todas, menos unha.
Esa gárdoa no caixón da mesa de noite e míroa de vez en cando. Non lle quitei o marco e ocupa todo o espacio do caixón.
Nesa fotografía está máis fermosa que nunca. O cabelo solto e o vento do faro de Fisterra elevando o seu vestido sobre os xeonllos. Parece un ser etéreo sobre o horizonte.
Lula tamén a bota de menos. Agora dorme ó meu carón tódalas noites. Pero eu non lle caio ben, sabe que nunca me gustaron moito os cans. Cando chego a casa está expectante tras a porta, pero en canto ve que son eu marcha a deitarse baixo a mesa da cociña. ¡Sintoo compañeira! Abandonounos os dous, e temos que aturarnos sen a sua presencia que era tan necesaria.
Para todo…era necesaria para todo, as plantas van morrendo pouco a pouco confinadas nas suas macetas. Eu bótolle auga de vez en cando, pero parece que eso non é de abondo. Tamén o xardín esta distinto. Faltanlle tódalas cores.
O teléfono non soa dende fai un mes. A primeira semana despois de que ela marchara, non paraba de soar. Agora quedou mudo. Coma o resto da casa. Cada cuarto máis silencioso que o anterior.
Aínda non recollín todas as habitacións. A de atrás aínda ten os restos da sua roupa. E a máquina de coser. Non sei que facer con ela, esta case nova. Foi o meu agasallo de nadal.
O que máis me doe do mundo é que case non podo lembrala nos seus últimos tempos. Para eso teño a fotografía. En cambio hai unha imaxe de fai dezanove anos que non son capaz de quitar da miña cabeza. Ese día foi a primeira vez que a vin e fíxome o home máis feliz do mundo. Fai dezanove anos cando non medía moito máis que o meu brazo e a enfermeira deixouma no regazo para que me roubara por sempre o corazón.

2006-05-05T07:55:00.000-07:00

Teño fame. Busco nos armarios medio valeiros da cociña, fariña, xelatina en pó, café instantaneo…nada para comer. A nevera leva tres días desconectada, cheira á auga podre que inunda o chan da cociña. Puxen unha toalla na porta para que non saíra ó pasillo. Unha toalla grande, de cor laranxa e tan suave coma o pelo dun gatiño. Mercámola en Portugal, foi cando nos deron o coche novo e decidimos estrealo esa fin de semana para ir de excursión. Pasamolo ben, os dous sos, percorrendo o país veciño e follando en tódalas pensións nas que paramos. Deixamos os nosos fluidos en tódalas sabas portuguesas. Obrigado. Non hai de qué.
Decídome a facer un café instantaneo no microondas, non hai leite nin zucre, da igual, é intragable de tódolos xeitos. Maldito costume de mercar sempre café soluble. A min gústame o café de verdade, ese que ven en gran e hai que moelo no momento. Nunca chegamos a mercar un muiño.
Nin cafetera. Non chegamos a mercar cafetera e tódalas mañás tomábamos café instantaneo feito no microondas, zume de cartón e torradas de pan bimbo con manteiga feitas na sartén. Ela sentábase en fronte de min na barra da cociña, co pelo aínda mollado da ducha e recitábame sorrindo os plans todos que tiña para o día. Eu facía que a escoitaba, pero en realidade descobríame pensando no agradable que sería facer un almorzo con zume natural e café de verdade. Se cadra lendo o xornal en silencio. Silencio de mañá, pensando cada un nas nosas cousas. Non son capaz de procesar datos tan cedo.
As once e media. Debería porme en marcha. Ducharme e pranchar a camisa branca con raias laranxas que merquei para a boda de Alvaro e Patricia. A min non me gustaba, pero insistiu tanto, que rematei pagando corenta e cinco euros por unha camisa que só puxen unha vez. Agora teño a oportunidade de darlle uso de novo, se cadra non é a máis adecuada, pero non tiven tempo de ir mercar unha nova. Non creo que importe.
Tírome no sofá. Debería porme en marcha. Observo o moble do salón abarrotado de libros, películas, cds e fotos. As caras de todos miranme dende o papel brillante enmarcado. Gústame aquela na que estamos os dous bicándonos, sacouna Graciela cando fixemos unha cea na súa casa. Esa noite bótamos un polvo no seu cuarto de baño e despois enfadamonos. Non lembro por qué. Sei que baixou do coche cando íamos de volta para casa e eu marchei deixandoa soa no medio da rúa. Non consigo lembrar por qué rifamos. Cando chegou a casa botámonos a berrar ata que o veciño se puxo a dar golpes na parede. Ó final durmin no sofá. ¿Por qué demo rifaríamos?
Doce menos dez. Teño que erguerme e ir a arranxarme. Saco do armario a camisa e tiroa sobre a cama. Non está moi enrugada, se boto a chaqueta non fai falla que a pranche. Acabo de gañar quince minutos.
Vou o cuarto de baño e mírome no espello. Teño que barbearme, parece que veño de farra cos ollos vermellos e esta barba de tres días. A auga sae fría. Teño que acender o calentador, pero non me apetece entrar na cociña outra vez e enfrentarme co cheiro da podredumbre do chan, así que me boto baixo o chorro.
Está moi fría. Boto unha morea de champú na man. Champú anticaspa co frescor da menta e tódalas propidades da yoyoba. Mercouno ela. Así coma o xel hidratante e tódolos potingues que hai na repisa e non sei para que serven. Crema exfoliante corporal, mascarilla hidronutritiva para cabelos secos ou castigados, serum para puntas abertas…vou tirando os botes un a un cara o chan do cuarto de baño ata deixar a estantería valeira. Saio da ducha tiritando de frío e sécome co seu albornoz rosa. É moi grande. ¿Para que querería un albornoz tan grande?.
Boto unha folla de barbear nova na maquinilla e pasoa pola cara suavemente. A pileta vaise enchendo pouco a pouco de auga estancada con espuma branca e pequenos pelos que o salpican todo. Hai pelos no espello, no moble, no xabrón…
Vístome rápido. As doce e media. Teño que liscar axiña, en canto atope as chaves do coche.
Temos un cestiño de bimbio na entrada, parece un deses cestos que poñen con froita nas habitacións de hotel das películas.
Hai correo, unha barra dos beizos, unha multa de aparcamento e unha morea de chaves. As do coche non están.
Miro nos vaqueiros de onte tirados no chan do cuarto de baño, nada. Vou para a sala e reviso o moble tres veces. Nin na mesiña, nin na cociña, nin na cómoda do cuarto. Collo o seu bolso colgado da porta, branco con pequenas pintiñas vermellas que me manchan os dedos.
Agora lembro. Empresteille onte o coche para que fora a buscar a súa sobriña ó aeroporto.
Non recuperei as chaves.
Non se lle ocorreu mellor idea que a de empotrar o coche contra un camión cando ía de camiño.
Vai ser a unha. Máis vale que me de presa se quero coller un taxi.

2006-04-29T02:23:00.000-07:00

Ela escapaba coa mirada polo local, a todos lados menos a el, que agardaba paciente dándolle pequenos grolos a copa que tiña diante.
Despois de tanto tempo, xa non quedaba nada que dicir. Non había palabras inventadas que expresasen dabondo.
Xa só precisaban silencio.
Comidas silenciosas fronte o televisor.
O saúdo mudo de tódalas mañás.
Os berros silenciosos do sexo rutinario de sábado noite.

Xa só precisaban silencio.

E apretaban forte os beizos para non dicir aquelo que sentían.

2006-04-01T07:33:00.000-08:00

Era verán, as rúas rebosaban de cores vistosas e as terrazas formigueaban cada tarde, con obreiras que tomaban refrescos e cafés con xeo. Ti, sentado onda min, tomábasme da man e mentíasme con tenrura dicíndome canto me amabas.
Eu deixábame enganar con alegría e mandabache bicos polo aire, entre os dedos. Ti atrapábalos todos e gardábalos nos petos do pantalón.
Hoxe amenceu en abril, e xa non sabes mentirme tan ben coma antes e eu non me deixo enganar tan alegremente.
Falta aínda moito para o verán e pregúntome se saberás render os bicos todos que gardastes.

De volta.

2006-03-25T09:19:00.000-08:00

Boteime a durmir. Durante días. Durante meses. Durmía todo o tempo. De día, cos ollos abertos, andando polas rúas molladas camiño do traballo. Tomando café e fumando cigarros, tan mal vistos agora pola sociedade, pero que a min me fan sentir coma unha muller fatal. Unha muller que se cadra morra nova, pero que se ve interesante entre a neboa de nicotina e alquitrán.

E seguín a durmir. Co cerebro inerte para calquera actividade máis alá de soñar. Non fun quen de espertar. Ata hoxe. Hoxe que abrín os ollos de súpeto. E percateime de que o mundo seguiu xirando na miña ausencia. Non son imprescindible para o pasar dos días ¿ triste existencia? alivio instantaneo.

Aquí estou de novo, ben esperta, para compartir con vós tódolos soños desta pequena hibernación. Polo menos ata que peche os ollos de novo.

2006-02-13T01:13:00.000-08:00

Ti non me vistes,
eu agochábame baixo a manta de franela.
Tapaba coa tela quente a dignidade que xa non tiña.
Ti non me vistes,
pero cando marchabas,
chorei ata morrer.

2006-01-27T01:47:00.000-08:00

Ben, vou a entrar neste xogo no que txari e neno da norita tiveron a ben lembrarme, agardo que siga conservando o voso respeto despois do das manías:

Manía 1:

Encántame facer mesturas na cociña cando fago de xantar. Comezo a misturar alimentos ata que as veces o resultado é realmente incomestible, e despois botolle nomes coma se fosé de alta cociña.

Manía 2:

Teño a costumbre de falar seguido co meu gato coma se fose un neno pequeno. O pior é que se me escapa esté quen esté na casa e as veces teño pasado vergonza.
- ¿Quen che quere a ti meu pequeniño de mama?

Manía 3:

Non podo evitar mercar zapatos. En canto paso por unha zapatería enamórome profundamente do calzado e teño que mercalo. A colección é bastante extensa. O que máis me fastidia é que despois dunha tempada xa non me gustan e quedan abandonados.

Manía 4:

Outra manía moi fastidiosa, polo menos para o meu compañeiro, é que deixo sempre polo medio tódolos meus potingues. A mesa da sala pola noite, é coma unha perruquería con unha única cliente. O pior é, que quen acaba por recollelo sempre é el.

Manía 5:

E para rematar, quedo durmida en calquera sitio que me entra o sono. Nunha ocasión nos sofás da pista dunha discoteca, un pouco vergonzoso para os meus amigos, non podo evitalo.

en fin aquí os tedes:

From hell
Tom traubert
Bandini
Avogado do diaño
Chove en ningures.

2006-01-16T03:01:00.000-08:00

Esperto de madrugada,
arrecendendo o frío entre os teus cabelos,
e agardo polo momento adecuado
no que sumerxirme na túa boca.
Un segundo de amor perfecto.

2006-01-05T02:22:00.001-08:00

A plenitude do verán rebosábanos no corpo,
roubándonos bicos salgados cheos de calor de sol,
que nos rebentaban na boca mesturando os alentos
a sorbiños pequenos,
coma o café quente do almorzo.

2005-12-28T03:08:00.000-08:00

A noite caía implacable sobre a pequena aldea, sumindoa na escuridade total. Aínda non tiñamos alumeado público e meu avó e máis eu íamos collidos da man baixo a luz da linterna, para iluminar os charcos que se formaban na beira da pista de barro.
Eu tremía de medo, e miraba ó redor buscando os mounstros que asexan ás nenas de sete anos, eses que che levan cando non comes ou non queres durmi-la sesta.
Era o cinco de xaneiro, e a emoción palpitábame no ventre co desexo de chegar a casa, onde miña avoa e a miña tía agardaban para a gran visita desa noite.
Recibiunos con orgullo a árbore de nadal dende o descanso das escaleiras, adornado con tódalas cores imaxinadas, o máis fermoso que vin na vida.
E a avoa, brillabanlle os ollos como nunca máis lle volveron a brillar.
Xa chegaban, eu escoitábaos atravesat o portal da horta sentada a carón da cociña de ferro. Entón o meu avó saía a negociar.
Cando volvía, corría ó cuarto para encontralo rebosante de agasallos.
¿Quén podía durmir esa noite?
Quen volverá a ter sete anos e ilusión de sobra para repartir.

2005-12-22T01:30:00.000-08:00

Susúrrame,
dimo no oído,
para que só poda escoitalo eu.
Fálame da vida que nos espera,
con tantas estradas que me describes,
en eses sitios que nos quedan por ver.
Pero baixiño,
que se funda co alento,
e non distinga as palabras.
Cóntame as historias que aprendestes
na miña ausencia,
como me extrañabas cando non me coñecías.
Susúrrame,
amodiño,
non deixes que esperte.

2005-12-19T02:17:00.000-08:00

O domingo remata,
e nas últimas horas de sol deixo de peitearme fronte o espello,
e persigo o universo dende a ventana do cuarto.
Aquel que unha vez compartimos,
cando sempre era domingo.

2005-12-15T03:04:00.000-08:00

Esperta meu ben,
que recollín para ti tódolos bicos
que deixamos esquecidos na beira do camiño.
Erguinme cedo,
antes de que o sol me vira,
para traerchos todos no xersei
e derramalos na almofada.

O Xastre.

2005-12-09T01:59:00.000-08:00

Era xa noite. O frío metíase nos osos da avoa que ía a recoller os ovos ó galiñeiro. Dentro, a cociña de ferro quentaba a estancia, alimentada continuamente por Socorro. Dous rachóns e unha pila de gasto para que prenda ben, e o caldo ferva mellor.
A televisión encendida para ninguén, para encher o silencio que as veces nos oprime.
Eu, sentabame a carón do lume para secar o cabelo. Fora chovía. Os cáns e gatos entraban mollados a tumbarse os meus pés.
Entón chegaba o xastre. A zamarra de coiro envolvéndoo e a boina negra tingida de pequenas gotiñas de auga brillante.
Xa chegou o jefe, di miña tía. E el sorría. Os ollos da cor do ceo no día de verán máis claro. Tan limpos.
E ceabamos todos xuntos a carón do lume, co telediario acompañandonos. Falando dos futuros enterros. Sempre había enterros. E despois todos xuntos, mirabamos os animais del Hombre y la tierra. El íame explicando todo. Son coma nós, dicía, son mellores ca nós. E eu críao.
Tódalas noites de inverno ceabamos xuntos. E no verán tamén de día, pois tarda tanto en chegar a noite e a mañá non espera.
Avó, ¿hasme de facer un columpio? E fixo para min o máis fermoso. El, coas súas mans. E eu xogaba sempre con el, aínda cando xa non me gustaba.
Sempre podíamos roubarlle un anaco o día polas tardes, e o voltar de apañar a herba, subíame no carro e imaxinaba ser unha princesa. A miña carroza de madeira. El tiraba dela e ría. Comigo, sempre comigo.
Agora xa podo lembrar así as nosas cousas. Quería esquecerte da ultima vez que che vin. Non había risas, nin columpios, nin carrozas.
Non quero volver a ver os teus ollos pechados. Que sei que me miras cada día da vida.

Xa é o segundo nadal sen ti, gardaremos coma sempre o teu sitio ó lado da cociña.
Avó añorote máis a cada día que pasa.

2005-11-28T01:53:00.000-08:00

Agardo por ti
aniñada ós pés da cama,
co sombreiro que esquecestes entre os dedos.
A min quédame grande,
tan grande,
como o amor que me dabas.

2005-11-24T06:58:00.000-08:00

Ata debaixo das uñas. Tanta era a dor que as partes do corpo que cría inexistentes sufrían con intensidade. Fora, o vento do inverno clamaba forte, filtrandose baixo as portas e por entre as rendixas das fiestras. Enchendo o cuarto de murmullos.
O café facéndose pouco a pouco, na eléctrica, a de aceiro facía xa anos que non se usaba. Xa non sabía igual. As cousas cambian de sabor cos anos, coma o mundo cambia de cores. Se cadra somos nós os que cambiamos, mudamos de pel coma as serpes, sempre arrastrandonos pola vida sen ser capaces de deixar atrás os recordos, eses, levamolos pegados nas solas dos zapatos para sempre. Coma un lastre.
Non podemos deixar durmir os mortos. Canto doe.
¿Qué me dis do cabelo? Como doe o cabelo despeiteado de mañá, apegado entre si por mor da almofada, aínda durmido. Ansioso por caricias que os deixen esvarar entre os dedos, polas mans dun amante que lle de sentido, razón de ser.
Pero o amor de verdade, ese que atopas por casualidade na beira do camiño.Ese, ese non volve. Se o buscas, desaparece de repente, xogando as agachadas. El ven cando quere. Busca un lugar para acomodarse e nutrese do teu corpo, medra. Medra ata inundarnos por completo, anulandonos.
Ai! Pero canta felicidade ten escondida un bico. Que nos percorre a boca e nos formiguea o estómago. Cando o probas non hai droga máis doce e intoxicante.
Estrela sabíao moi ben. O seu corpo xa maduro aínda tremía infantil baixo as lembranzas. Como pasan os anos por nós, sen piedade, sen posibilidade de rebelión. Que nos da, para logo quitarnos, un anaco de vida tan fugaz e feble, que nin tempo temos para saboreala.
Xa van setenta e cinco. E aínda cando o lembraba, podía sentir o sabor da xuventude baixo a lingua. Os cabelos negros, o peito firme, e a humidade instalada no mesmo nucleo do corpo, perpetua e ansiosa. E logo tódalas noites, todas, deixaban que a súor recubrise os seus corpos dun manto salgado e brillante. Xuntos, rozaban as estrelas coas puntas dos dedos, entre os empuxes da lingua.
Foron anos de ledicia. De anaquiños de felicidade compartida. Un longo camiño da man do compañeiro, do amante paciente que lle amosou a cor dos soños ata facelos tanxibles.
Foi en primavera. Debrullaba millo no cabanel de atrás da casa, acompañada pola música da radio. As notas inundaban o aire, quente e soleado, e reflectía tódalas cores do arcoiris. Estaba en paz, como só poden estalo, os que se sinten plenos , satisfeitos. Os que se saben amados e comparten o seu camiñar e a súa carga.
E o mundo rematou naquel intre. Xa nunca máis voltaría a ver o seu corpo espertando o seu carón cada madrugada para buscarse desesperados e danzar xuntos ata o amencer.
Non máis café con bicos para o almorzo. Non máis costume de mans entrelazadas baixo a mesa do xantar.
Diante dela, o camiño era longo e costa arriba e percorreríao soa dende entón.
Ese día de inverno doía tanto que o corpo entumecido non acababa de espertar. Que a vellez é implacable e máis en soidade. Que os que amamos xa marcharon e agardan por nós nalgún lugar do universo. Que o café non se acaba de facer e xa o oe chegar polo camiño da casa. Que escoita o seu nome na boca do seu amor, e soa tan doce.
Estrela non ten medo, leva tanto tempo agardando que lle tremen os beizos de anticipación.
Alá van, collidos da man polo sendeiro descoñecido e a dor vaise esvanecendo tan pouco a pouco.
O vento segue a soprar con forza, parece que hoxe non vai a amainar e o café estase acabando de facer.

2005-11-22T01:42:00.000-08:00

A cada sorbo de café, conta os pasiños da camareira polo bar. Un, dous, tres, catro, dende a cafetera ata o fondo da barra, onde aquel home con barba a mira con luxuria. Esteban observa o espectáculo dende a mesa máis agochada do local.
Un, dous, tres, catro, cinco e a camareira achegase a el, cos peitos rebosando baixo a blusa vermella e un sorriso estúpido no rostro.
Como a odia. Odia todo o que representa. Pero ela co seu cerebro amermado por tantos anos de tinte e vapores de café, ollao con apreciación.
¿Qué miras estúpida? ¿Pensas que como te conformas con esta vida simple de abella obreira teño que tratarche con condescendencia? Seguro que eres das que non acabaron o bacharelato e ían o instituto coa cara pintada e minisaia, pero sen unha soa neurona dedicada a aprender. Seguro que incitabas os rapaces a que che perseguisen atrás do polideportivo, para compartir cigarros e un par de bicos. Que deixabas que con mans torpes e adolescentes che desgarrasen o corpo e che reoubaran a inocencia. Ti finxías que che gustaba, era necesario ser querida por alguén. Que equivocada estabas. Entón con dezaseis, eras vella de máis para aprender nada, estabas cansa demais.
E agora aquí estás, detrás dunha barra cos nocelos hinchados sobre esas zocas sen tacón. Erguéndote cedo pola mañá o lado do único home que che quixo, aínda sabendo que eras mercancía caducada.
E pos as bragas de algodón aclaradas tantas veces en lexivia, debaixo da saia de raso negra. Vas o traballo en autobús, finxindo ser unha executiva que se dirixe a oficina, con esa chaqueta xastre mercada nas rebaixas do ano pasado. ¿A quen pensas que enganas? As horas pasadas de pé, amorataron as túas pernas de pel branca coma a neve. Xa non atraes a ninguén, tan só se fixan en ti os borrachos de cada día do bar, co cerebro inundado de alcohol barato e as neuronas embotadas polo tempo. Unha muller fácil, un polbo rápido sen complicacións antes de voltar a casa a durmila. Que triste me pareces. Dasme noxo. Resultanme nauseabundos eses beizos vermellos e agrietados, eses ollos bordeados en negro que me miran, mortos, sen brillo... con amor.
Un, dous, tres, xa está preto.
Esteban, observa como a súa muller se achega para traerlle outro café, con paso lento e canso. E cun sorriso, mandalle un bico polo aire.

Bicos

2005-11-17T09:19:00.000-08:00

Darío tomábame da man e entretíase en acariciar amodo os meus dedos, dende a base ata a punta, enviando pequenos escalofríos ó longo do meu corpo.
Todo o noso redor era do color do sol, agora comprendo que todo se ve así de fermoso con quince anos, cando pesa máis a curiosidade que os novos sentimentos que comezan a florecer.
Os beizos palpitaban, ansiosos por atoparse por vez primeira e as pernas tremíannos de anticipación. E alí estábamos, na punta do peirao, co verán que pasaba rapidamente para devolvernos cada un ó seu lugar e deixándonos tan só o recordo deses momentos.
Foi un suspiro, apenas un aleteo de bolboreta que nos rebentou na boca como unha burbulla, extendéndose polo corpo todo, inundándonos. Desexamos mergullarnos máis adentro naquela sensación, pero ós quince, pesa máis a vergoña.
Así nos despedimos, unha semana despois e con moitos bicos máis as nosas costas, e prometemos escribirnos e agardar ata o seguinte verán. E cumprímolo durante un par de meses.
Non voltei falar con Darío, nin voltamos a bicarnos, non volvín ter un primeiro bico, nunca máis. Pero non esquezo, por anos que pasen, e xa pasaron uns cuantos.

2005-11-14T01:32:00.000-08:00

Gardo de bicos de papel
no peto do pantalón.
Cando quero,
desplegoos sobre a mesa da cociña,
e fago birutas de tódalas cores
de tódolos sabores.

Polo día

2005-11-09T10:11:00.000-08:00

Ó saír de traballar, os farois iluminan as beirarruas case desertas. É noite pechada e nestas datas a xente do pobo ríxese por un imaxinario toque de queda.
En canto cae a noite, a xente corre a agocharse nos seus fogares a cear ovos fritidos fronte o televisor e ver as series das cadeas privadas con subvencións do estado.
Aquí a xente só vive polo día, e eu estoume acostumando a esta rutina tan pouco bohemia.
Polas mañás, saímos todos das nosas casas envoltos en grosos abrigos e intercambiamos saudos nas rúas que espertan. Despois compartimos a cafetería para o almorzo, café e churros medio conxelados ante La voz de Galicia e as noticias da tele, apenas falamos, non hai nada que dicir aparte do frio que fixo de noite e que a humidade xa se fai patente polas paredes da casa.
Despois marcho traballar, e tomo café e cigarros (mentras se poida tras o mostrador) ata que marcha o sol. Entón marchamos todos a escondernos nos nosos fogares de novo, escapando da escuridade, o contrario que os vampiros. Non me queda aínda claro que sangue se está derramando.

Fora de lugar

2005-11-05T02:37:00.000-08:00

Dende a fiestra observo a rúa aínda medio durmida, perfecta baixo as luces do alumeado público, tintada das cores do amencer inminente que se reflexan sobre o asfalto mollado.
O inverno entra pouco a pouco e vaise acomodando en cada rincón. Entra no cuarto onde durmo e agóchome baixo o nórdico. Polas mañás, pinto figuras cos dedos nos cristais conxelados do coche e solto fume pola boca coma unha chimenea de fábrica industrial.
A verdade é que non me disgustan estes días de frío nos que o sol quenta por riba do abrigo.
Pecho os ollos e deixo que se me conxelen as meixelas dende a fiestra da cociña, e síntome viva. Tan feliz.
E no medio do frío da mañá, co pixama de franela e mirando pola fiestra a rúa conxelada, síntome distinta ó resto do mundo, diferente, fora de lugar, como cenicienta asistindo a un baile gótico.
Sinxelamente non encaixo. Son coma ese xersei de color chillón que non combina con nada e que relegamos a parte máis esquecida do armario.

De voltas polo mundo

2005-10-27T09:48:00.000-07:00

Un, dous, tres, catro... e o mundo xira sobre min sen darme tempo a respirar. E case me convence, a esta velocidade todo parece máis bonito e incluso máis doado. Se pecho os ollos con forza, imaxino que toco o ceo coas puntas dos dedos en cada volta. Pero non son capaz de atrapalo, non podo saborealo, e escápaseme das mans.

Un, dous, tres, catro...outra volta, e vexo coma o sol se hunde no océano. Eu quérome mergullar con el, nas profundidades, pois xa me estou mareando con este xirar continuo. E vexo caras que non recoñezo que chegan ata min, que non me din os seus nomes e non deixan pegada na miña memoria.

Un, dous, tres, catro...na próxima, prométovos que me baixo.

2005-10-24T04:04:00.000-07:00

Fasme cóxegas no embigo
mentras recorres a casa toda
en busca de cores.
Xa non hai máis, ven xogar.
Pero ti segues a buscar,
e sacas todos os abrazos do armario
e deixalos tirados na alfombra.
Sempre fas igual,
coma aqueles que nos dou miña nai nalgún nadal,
e que non volvemos a atopar.
Ven, que están todos aqui.
Pero xa estás revirando os caixóns,
o lugar segredo debaixo das bragas,
no que gardo os bicos apaixoados.
Tirasmos nos pés,
e flotan sobre a colcha,
inundando o cuarto do color do sol.
Ves, como si había.

De lembranzas

2005-10-21T08:28:00.000-07:00

Teño unha caixa de zapatos forrada de papel de nadal. En ela gardo as cousas todas que en algún momento da adolescencia ( xa case esquecida) significaron algo para min.
Aquela entrada do cine que el me mercou cando me quería. Lembro na sala escura os nosos dedos entrelazados e a vergonza de compartir os primeiros bicos con lingua, sorprendentes e decepcionantes a partes iguais. Era verán, e non tardou moito en marchar. A dor da sua pérdida, duroume polo menos ata setembro.
Tamén estaba a cinta de Queen, ca que fixen o amor por vez primeira. No asiento de atrás de aquel coche gris, o meu primeiro amante, con máis gañas que perícia. Transición dolorosa ó mundo dos adultos. Lémbrome do día que marchou dan man dunha loira con menos cebrebro, pero máis experiencia.
Está tamén a foto do día que cumprin quince anos. Meu pai xa marchara da casa, e o seu sitio permanecía baleiro na estampa familiar. A tarta de chocolate coas velas prendidas e o desexo que aínda hoxe non se cumpriu.
A pulsera da amizade que me dou a miña amiga da alma, coa que compartía cigarros e segredos na parte de atrás do polideportivo. Hoxe saudámonos ó pasar, sen case recoñecernos.
E tantas cousas máis que se me fan familiares e lonxanas. Que me lembran, como dí un gran poeta que coñezo, que calquera tempo pasado, non é que fora mellor, pero polo menos xa pasou de longo.

Luns de óxido

2005-10-17T01:42:00.000-07:00

Cando me ergo pola mañá aínda é noite. Cóstame un mundo saír de debaixo do nórdico e enfrentarme ó día. Primeiro, observo dende a fiestra a rúa onde vivo, e quédome embelesada mirando ós gatos que viven no contenedor de enfronte, están sempre alí, verán e inverno, rebuscando na basura e deitándose na aceira a durmir. Os veciños todos, de vez en cando dámoslles as sobras da comida, e eles, agradecidos, cántannos serenatas cada noite.
Hoxe o amencer, foi aínda máis escuro do normal, e o día non aclara, méteseme nos osos o frío matutino de camiño ó traballo, e oxídaseme o cerebro.
Xa non me lembro do sol do verán, nin das noites de copas, nin das comidas en familia, nin dos anacos de sexo.
Queda ante min toda unha semana de traballo, de días iguais, de rutina pesarosa.
Así, como cada luns, quero que se me oxiden as palpebras, para manter pechados os ollos ata o próximo sábado.

Domingo de nostalxia

2005-10-10T02:50:00.000-07:00

Onte como era domingo, aproveitei a tarde para ir a visitar a casa onde nacín. Alí, miña avoa, miña nai e miña tía, tomaban café arredor da cociña de ferro, pois o frío xa se empeza a meter nos osos que non son tan novos. Fora, a aldea parece durmida, os cans deitanse debaixo dos cabaneles e os gatos xogan as agachadas cos ratos por entre o millo. Non hai máis de quince casas, non hai un bar, nin un supermercado, pero todos se coñecen entre si, comparten os teléfonos e o tractor, e na tempada de recollida , van de casa en casa para que o traballo sexa máis levadeiro, e comparten café e churruscos na leira.
Cando regresei a miña casa, cambiei as pistas de barro por asfalto, as cuadras de vacas por centro comercial, os galiñeiros por bares e o calor da xente por saúdos impersoais. Entón extrañei con todas as miñas forzas a miña infancia , desexei poder enterrar os pés na terra mollada da horta e correr ós brazos da miña avoa, e bañarme no balde da cociña das vacas... alí teño o meu corazón, na aldea onde me criei, neses momentos non son moderna, non son urbana e cambiaba con gusto o meu traballo tras o mostrador para ir a muxir as vacas.

2005-10-05T08:57:00.000-07:00

Pasa tan amodo este minuto
tan eterno suspendido no tempo,
co seu tictac incansable
lento, agónico
para que me dure a vida enteira
neste intre.

As aforas do mundo

2005-10-03T03:17:00.000-07:00

¿A qué agardamos? Levantémonos para recibir como se merece esta crise que nos asola. A este mundo desprovisto de ilusións que nos inunda cada día. Que non, que non quero. Que me nego a aceptar esta vida de abella obreira sen máis proposito que o de formar parte da gran colmena. Que se joda a raiña e fagamonos co poder compañeiras. Que o mellor do día é cando despunta a mañá e non quero erguerme e por o disfrace. Que non quero saber como será mañá, nin pasado mañá, nin o mes que ven. Que estou farta de traballar para deixar o soldo no supermercado.
Soño con converterme nunha inconformista e marchar a vivir ás aforas do mundo, alí onde non hai horarios e o día non remata cando cae o sol.
Sen mais marcho traballar, que os soños non me enchen o estómago.

2005-10-01T04:03:00.000-07:00

Esta semana pasada fun co meu amigo a pasar unha tarde de cine ( que máis nos valería ter gardado os cartos e ir de copas que nos tería rendido máis), en fin que fomos ó cine e non se nos ocurrío mellor idea que ir ver Mr. and Mrs. Smith, unha superproducción hollywoodiense, sen historia, pero na que se lucen perfectamente os atributos de Angie e Brad e non percisamente nas súas dotes artísticas. Ó sair do cine, comentei co meu compañeiro a nosa mala elección, resaltando que Angie como sempre estaba fermosísima pero nada máis. E o meu amigo, que eu consideraba con mou bo gusto para as mulleres contestame tan tranquilo que non é para tanto. "Eu vexo pola rúa a mulleres moito máis fermosas cada día". Afortunado ti. E eu preguntome, se a unha muller como Angie lle encontran defectos, ¿Qué temos que esperar as simples mortais? Eu como muller normal, rozando os trinta, con nodulos de celulite instalada nos muslos e gastando máis de medio soldo en cosmeticos para que o final me digan que o que conta e a beleza interior. Xa. Que llo digan a esa rubia siliconada, co estómago de cemento e as neuronas de plástico, tras a cal se cos van os ollos pola rúa. As mulleres normais esiximos, non NECESITAMOS, un pouco de consideración. Por que non podemos compararnos ca fabulosa Angie, nin podemos permitirnos unha posta a punto nos boxes de corporación dermoestética, asi que señores non nos tomen por estúpidas, que o que nos falta en altura temolo en coñecemento do medio e máis aínda no coñecento dese mundo tan reducido que é o cerebro masculino ( con perdón). En fin as cousas claras.Nin somos perfectas nin queremos selo, pero que non nos digan que non lles importa cando nin a querida Angie é de abondo para eles. ( E perdoade hoxe por este tema insustancial, pero teño o cerebro embotado, debe ser o outono)

E non me resigno

2005-09-20T10:40:00.000-07:00

E marchou. Eu intentei retelo, pedinlle de xeonllos que quedara, supliqueille que ficara onda min un pouco máis, que aínda me quedaban unha morea de cousas que vivir o seu carón.
Pero finxiu non escoitarme e vin impotente como me daba as costas e levaba con el todo aquelo que me facía feliz.
Ante min quedaban agora unha sucesión de días grises na súa ausencia.
Por que marchou. E levou con el tódolos amigos, levou as noites cálidas de festa, as copas de madrugada, o cheiro a coco do bronceado.
Marchou.
O verán marchou.
E non me resigno.

Mamá quero ser artista.

2005-09-10T08:49:00.000-07:00

¿ Lembrades cando eramos pequenos e xogabamos no patio da escola? Os nenos ás canicas ou o futbol e as nenas á goma ou a "donde están las llaves" ou o que estivera de moda naquel momento. Que felicidade, cando o noso máximo problema era que o profe de "mates" che sacase ó encerado para facer as divisións diante de toda a clase, ou que o gracioso de turno che mortificase utilizándoche como blanco do seu rifle de carcasa bic e artillería de papel e cuspe. Que tranquilidade ser neno, con todos os problemas resoltos e aínda asi coas gañas de medrar metidas nos osos.
Cando sexa grande...quero ser unha gran cantante.
E pódome lembrar xogando coas amigas e facendo playback coas cancións de Marta Sanchez ou Ana Torroja (como xa dixen era nova e inxenua)
E todas dicíamos esperanzadas o que íamos ser, actrices, médicos, profesoras e incluso policías, claro que todo dependía da película que víramos ese día, que sumaba unha máis ó saco das aspiracións para o futuro.
E os anos pasan, non sei como, non me decatei e seguimos agardando a facernos grandes.
Agora, despois de que os soños non se cumpriron, xa non xogo coas amigas máis que ás cartas na hora do café.
E xa non quero ser cantante,nin actriz...pero no fondo aínda que non queiramos recoñecelo todos temos de vez en cando o mesmo pensamento.
Cando sexa grande...

Grandes propositos

2005-09-10T02:02:00.000-07:00

Agora que vai comezar unha nova estación, pasa unha cousa moi parecida que en fin de ano. Despois dos excesos todos do verán, convencémonos inutilmente de que este inverno imos a moderarnos un pouco.

!ILUSOS! Se aínda por riba de pasar frío, de que nos acortan os días e nos medran as noites, de que a choiva nos inunda o cerebro e que nos quedan moitos meses por diante ata poder ver outro raio de sol, imos ter que deixar que o inverno nos conxele o corazón?. Poñámonos un abrigo de realidade amigos e intentemos disfrutar destas estacións que nos quedan por diante. Se os amigos marcharon ó rematar o verán, brindemos por eles nas noites de inverno agardando a súa volta. Que o frío espabila e a vida é moi curta. Vémonos nas noites de friaxe. Chin chin.

2005-09-09T02:28:00.000-07:00

Unha burbulla de luz de sol
rebentoume no estómago quentándome o corpo,
e de pronto ti
inundando o meu cerebro
de placeres e licores inventados
( doces e intoxicantes)
que non me deixaron ver
que caía polo borde do mundo
cos mellores bicos de entre todos
sen dar.

O por qué

2005-09-08T09:17:00.000-07:00

No meu pobo nótase moito a chegada de setembro ( como en todos claro). Pero no meu pobo nótase máis, as rúas comezan a quedar valeiras, e o toque de queda fai acto de presencia para lembrarnos que xa remataron as cálidas noites de verán e baile, para dar paso a estas longas e aburridas tardes de outono, que nos lembran innecesaria e contundentemente que o inverno xa cheira. E é por ese aburrimento desta epoca da caída que cando o meu amigo que comparte comigo o aburrimento e tardes de traballo me comentou a idea de facer un blog decidinme a intentalo. Non esperedes atopar aquí nada extraordinario, nin grandes pensamentos fundamentais, simplemente o compartir con vós estos anacos como amigos descoñecidos que sodes.
Así que se vos prace seguiremonos aburrindo xuntos ata o toque de queda ( que pouco falta), ou ata que os amigos que veñen de lonxe, sustituan as palabras por copas, momento no que vos abandonarei de inmediato sen cargo de conciencia.