Friday, June 23, 2006

 

Flores mortas


Dende que ela morreu ando perdido. As veces buscoa polo cuarto cando me ergo pola mañá...ata que lembro.
Entón o mundo cae todo enteiro sobre as miñas costas. Unha pesada carga que non me abandoa.
Agochei tódalas suas fotografías nunha caixa no faiado, e as paredes quedaron brancas no lugar que ocupaban. Todas as paredes da casa, están cheas de cuadradiños brancos que me miran, coma antes me miraba o seu rostro. Gardeinas todas, menos unha.
Esa gárdoa no caixón da mesa de noite e míroa de vez en cando. Non lle quitei o marco e ocupa todo o espacio do caixón.
Nesa fotografía está máis fermosa que nunca. O cabelo solto e o vento do faro de Fisterra elevando o seu vestido sobre os xeonllos. Parece un ser etéreo sobre o horizonte.
Lula tamén a bota de menos. Agora dorme ó meu carón tódalas noites. Pero eu non lle caio ben, sabe que nunca me gustaron moito os cans. Cando chego a casa está expectante tras a porta, pero en canto ve que son eu marcha a deitarse baixo a mesa da cociña. ¡Sintoo compañeira! Abandonounos os dous, e temos que aturarnos sen a sua presencia que era tan necesaria.
Para todo…era necesaria para todo, as plantas van morrendo pouco a pouco confinadas nas suas macetas. Eu bótolle auga de vez en cando, pero parece que eso non é de abondo. Tamén o xardín esta distinto. Faltanlle tódalas cores.
O teléfono non soa dende fai un mes. A primeira semana despois de que ela marchara, non paraba de soar. Agora quedou mudo. Coma o resto da casa. Cada cuarto máis silencioso que o anterior.
Aínda non recollín todas as habitacións. A de atrás aínda ten os restos da sua roupa. E a máquina de coser. Non sei que facer con ela, esta case nova. Foi o meu agasallo de nadal.
O que máis me doe do mundo é que case non podo lembrala nos seus últimos tempos. Para eso teño a fotografía. En cambio hai unha imaxe de fai dezanove anos que non son capaz de quitar da miña cabeza. Ese día foi a primeira vez que a vin e fíxome o home máis feliz do mundo. Fai dezanove anos cando non medía moito máis que o meu brazo e a enfermeira deixouma no regazo para que me roubara por sempre o corazón.

Comments:
fermoso relato...
saúde.
 
Emocionácheme...

Unha aperta grande.
:)
 
Gracias ós dous, e perdoade por esta era negra que teño. Un bico grande.
 
estamos acá. Cunha era negra ou cunha amarela. Todo merece a pena cando escribes. Apertas satine. Lonxanas pero fortes!
 
no seas tan mala, acabas de arruinarme el día. pero me lo merezco.

es el más feroz de todos los cuentos feroces..
 
gracias por volver y aflojar mi alma

Salud
 
fermoso ata doer
 
Para iso estamos, aínda que sexa a través da rede e sen coñecernos, para escoitarnos léndonos e alargar a man e sentir que podemos tocarnos e devolvernos bágoas ou sorrisos. O que toque.
Bicos
 
a min tamén me acabas de entristecer. ten que ser cousa boa!!!
 
As fotografías son un estrano producto máxico, que máis que reter o pasado fixo funcionan como preludios de morte. Hai un libro den Laiovento de fotografía, de Roland Barthes que fondea nisto con máis pericia do que eu sería capaz.

As pantasmas das persoas amadas contémplannos dende marcos fixos de sales de prata, baixo un ceo de branco-negro...
 
Que triste...
 
triste e fermoso relato. como é que se paran as persoas nas fotografías? de certo é porque os obxectivos nos rouban un anaco de alma?
 
Metafora do membro pantasma despois dunha amputción.Boa historia
 
Post a Comment

<< Home

This page is powered by Blogger. Isn't yours?