Friday, May 05, 2006

 
Teño fame. Busco nos armarios medio valeiros da cociña, fariña, xelatina en pó, café instantaneo…nada para comer. A nevera leva tres días desconectada, cheira á auga podre que inunda o chan da cociña. Puxen unha toalla na porta para que non saíra ó pasillo. Unha toalla grande, de cor laranxa e tan suave coma o pelo dun gatiño. Mercámola en Portugal, foi cando nos deron o coche novo e decidimos estrealo esa fin de semana para ir de excursión. Pasamolo ben, os dous sos, percorrendo o país veciño e follando en tódalas pensións nas que paramos. Deixamos os nosos fluidos en tódalas sabas portuguesas. Obrigado. Non hai de qué.
Decídome a facer un café instantaneo no microondas, non hai leite nin zucre, da igual, é intragable de tódolos xeitos. Maldito costume de mercar sempre café soluble. A min gústame o café de verdade, ese que ven en gran e hai que moelo no momento. Nunca chegamos a mercar un muiño.
Nin cafetera. Non chegamos a mercar cafetera e tódalas mañás tomábamos café instantaneo feito no microondas, zume de cartón e torradas de pan bimbo con manteiga feitas na sartén. Ela sentábase en fronte de min na barra da cociña, co pelo aínda mollado da ducha e recitábame sorrindo os plans todos que tiña para o día. Eu facía que a escoitaba, pero en realidade descobríame pensando no agradable que sería facer un almorzo con zume natural e café de verdade. Se cadra lendo o xornal en silencio. Silencio de mañá, pensando cada un nas nosas cousas. Non son capaz de procesar datos tan cedo.
As once e media. Debería porme en marcha. Ducharme e pranchar a camisa branca con raias laranxas que merquei para a boda de Alvaro e Patricia. A min non me gustaba, pero insistiu tanto, que rematei pagando corenta e cinco euros por unha camisa que só puxen unha vez. Agora teño a oportunidade de darlle uso de novo, se cadra non é a máis adecuada, pero non tiven tempo de ir mercar unha nova. Non creo que importe.
Tírome no sofá. Debería porme en marcha. Observo o moble do salón abarrotado de libros, películas, cds e fotos. As caras de todos miranme dende o papel brillante enmarcado. Gústame aquela na que estamos os dous bicándonos, sacouna Graciela cando fixemos unha cea na súa casa. Esa noite bótamos un polvo no seu cuarto de baño e despois enfadamonos. Non lembro por qué. Sei que baixou do coche cando íamos de volta para casa e eu marchei deixandoa soa no medio da rúa. Non consigo lembrar por qué rifamos. Cando chegou a casa botámonos a berrar ata que o veciño se puxo a dar golpes na parede. Ó final durmin no sofá. ¿Por qué demo rifaríamos?
Doce menos dez. Teño que erguerme e ir a arranxarme. Saco do armario a camisa e tiroa sobre a cama. Non está moi enrugada, se boto a chaqueta non fai falla que a pranche. Acabo de gañar quince minutos.
Vou o cuarto de baño e mírome no espello. Teño que barbearme, parece que veño de farra cos ollos vermellos e esta barba de tres días. A auga sae fría. Teño que acender o calentador, pero non me apetece entrar na cociña outra vez e enfrentarme co cheiro da podredumbre do chan, así que me boto baixo o chorro.
Está moi fría. Boto unha morea de champú na man. Champú anticaspa co frescor da menta e tódalas propidades da yoyoba. Mercouno ela. Así coma o xel hidratante e tódolos potingues que hai na repisa e non sei para que serven. Crema exfoliante corporal, mascarilla hidronutritiva para cabelos secos ou castigados, serum para puntas abertas…vou tirando os botes un a un cara o chan do cuarto de baño ata deixar a estantería valeira. Saio da ducha tiritando de frío e sécome co seu albornoz rosa. É moi grande. ¿Para que querería un albornoz tan grande?.
Boto unha folla de barbear nova na maquinilla e pasoa pola cara suavemente. A pileta vaise enchendo pouco a pouco de auga estancada con espuma branca e pequenos pelos que o salpican todo. Hai pelos no espello, no moble, no xabrón…
Vístome rápido. As doce e media. Teño que liscar axiña, en canto atope as chaves do coche.
Temos un cestiño de bimbio na entrada, parece un deses cestos que poñen con froita nas habitacións de hotel das películas.
Hai correo, unha barra dos beizos, unha multa de aparcamento e unha morea de chaves. As do coche non están.
Miro nos vaqueiros de onte tirados no chan do cuarto de baño, nada. Vou para a sala e reviso o moble tres veces. Nin na mesiña, nin na cociña, nin na cómoda do cuarto. Collo o seu bolso colgado da porta, branco con pequenas pintiñas vermellas que me manchan os dedos.
Agora lembro. Empresteille onte o coche para que fora a buscar a súa sobriña ó aeroporto.
Non recuperei as chaves.
Non se lle ocorreu mellor idea que a de empotrar o coche contra un camión cando ía de camiño.
Vai ser a unha. Máis vale que me de presa se quero coller un taxi.

This page is powered by Blogger. Isn't yours?