cenicienta proletaria

Era xa noite. O frío metíase nos osos da avoa que ía a recoller os ovos ó galiñeiro. Dentro, a cociña de ferro quentaba a estancia, alimentada continuamente por Socorro. Dous rachóns e unha pila de gasto para que prenda ben, e o caldo ferva mellor.
A televisión encendida para ninguén, para encher o silencio que as veces nos oprime.
Eu, sentabame a carón do lume para secar o cabelo. Fora chovía. Os cáns e gatos entraban mollados a tumbarse os meus pés.
Entón chegaba o xastre. A zamarra de coiro envolvéndoo e a boina negra tingida de pequenas gotiñas de auga brillante.
Xa chegou o jefe, di miña tía. E el sorría. Os ollos da cor do ceo no día de verán máis claro. Tan limpos.
E ceabamos todos xuntos a carón do lume, co telediario acompañandonos. Falando dos futuros enterros. Sempre había enterros. E despois todos xuntos, mirabamos os animais del Hombre y la tierra. El íame explicando todo. Son coma nós, dicía, son mellores ca nós. E eu críao.
Tódalas noites de inverno ceabamos xuntos. E no verán tamén de día, pois tarda tanto en chegar a noite e a mañá non espera.
Avó, ¿hasme de facer un columpio? E fixo para min o máis fermoso. El, coas súas mans. E eu xogaba sempre con el, aínda cando xa non me gustaba.
Sempre podíamos roubarlle un anaco o día polas tardes, e o voltar de apañar a herba, subíame no carro e imaxinaba ser unha princesa. A miña carroza de madeira. El tiraba dela e ría. Comigo, sempre comigo.
Agora xa podo lembrar así as nosas cousas. Quería esquecerte da ultima vez que che vin. Non había risas, nin columpios, nin carrozas.
Non quero volver a ver os teus ollos pechados. Que sei que me miras cada día da vida.

Xa é o segundo nadal sen ti, gardaremos coma sempre o teu sitio ó lado da cociña.
Avó añorote máis a cada día que pasa.