Wednesday, December 28, 2005

 
A noite caía implacable sobre a pequena aldea, sumindoa na escuridade total. Aínda non tiñamos alumeado público e meu avó e máis eu íamos collidos da man baixo a luz da linterna, para iluminar os charcos que se formaban na beira da pista de barro.
Eu tremía de medo, e miraba ó redor buscando os mounstros que asexan ás nenas de sete anos, eses que che levan cando non comes ou non queres durmi-la sesta.
Era o cinco de xaneiro, e a emoción palpitábame no ventre co desexo de chegar a casa, onde miña avoa e a miña tía agardaban para a gran visita desa noite.
Recibiunos con orgullo a árbore de nadal dende o descanso das escaleiras, adornado con tódalas cores imaxinadas, o máis fermoso que vin na vida.
E a avoa, brillabanlle os ollos como nunca máis lle volveron a brillar.
Xa chegaban, eu escoitábaos atravesat o portal da horta sentada a carón da cociña de ferro. Entón o meu avó saía a negociar.
Cando volvía, corría ó cuarto para encontralo rebosante de agasallos.
¿Quén podía durmir esa noite?
Quen volverá a ter sete anos e ilusión de sobra para repartir.

Thursday, December 22, 2005

 
Susúrrame,
dimo no oído,
para que só poda escoitalo eu.
Fálame da vida que nos espera,
con tantas estradas que me describes,
en eses sitios que nos quedan por ver.
Pero baixiño,
que se funda co alento,
e non distinga as palabras.
Cóntame as historias que aprendestes
na miña ausencia,
como me extrañabas cando non me coñecías.
Susúrrame,
amodiño,
non deixes que esperte.

Monday, December 19, 2005

 
O domingo remata,
e nas últimas horas de sol deixo de peitearme fronte o espello,
e persigo o universo dende a ventana do cuarto.
Aquel que unha vez compartimos,
cando sempre era domingo.

Thursday, December 15, 2005

 
Esperta meu ben,
que recollín para ti tódolos bicos
que deixamos esquecidos na beira do camiño.
Erguinme cedo,
antes de que o sol me vira,
para traerchos todos no xersei
e derramalos na almofada.

Friday, December 09, 2005

 

O Xastre.

Era xa noite. O frío metíase nos osos da avoa que ía a recoller os ovos ó galiñeiro. Dentro, a cociña de ferro quentaba a estancia, alimentada continuamente por Socorro. Dous rachóns e unha pila de gasto para que prenda ben, e o caldo ferva mellor.
A televisión encendida para ninguén, para encher o silencio que as veces nos oprime.
Eu, sentabame a carón do lume para secar o cabelo. Fora chovía. Os cáns e gatos entraban mollados a tumbarse os meus pés.
Entón chegaba o xastre. A zamarra de coiro envolvéndoo e a boina negra tingida de pequenas gotiñas de auga brillante.
Xa chegou o jefe, di miña tía. E el sorría. Os ollos da cor do ceo no día de verán máis claro. Tan limpos.
E ceabamos todos xuntos a carón do lume, co telediario acompañandonos. Falando dos futuros enterros. Sempre había enterros. E despois todos xuntos, mirabamos os animais del Hombre y la tierra. El íame explicando todo. Son coma nós, dicía, son mellores ca nós. E eu críao.
Tódalas noites de inverno ceabamos xuntos. E no verán tamén de día, pois tarda tanto en chegar a noite e a mañá non espera.
Avó, ¿hasme de facer un columpio? E fixo para min o máis fermoso. El, coas súas mans. E eu xogaba sempre con el, aínda cando xa non me gustaba.
Sempre podíamos roubarlle un anaco o día polas tardes, e o voltar de apañar a herba, subíame no carro e imaxinaba ser unha princesa. A miña carroza de madeira. El tiraba dela e ría. Comigo, sempre comigo.
Agora xa podo lembrar así as nosas cousas. Quería esquecerte da ultima vez que che vin. Non había risas, nin columpios, nin carrozas.
Non quero volver a ver os teus ollos pechados. Que sei que me miras cada día da vida.

Xa é o segundo nadal sen ti, gardaremos coma sempre o teu sitio ó lado da cociña.
Avó añorote máis a cada día que pasa.

This page is powered by Blogger. Isn't yours?