Saturday, December 30, 2006

 

Le Temps Dètruit Tout


E sinto como se me escapa,
tan a modo, que apenas me dou conta.
Este mundo,
insensible mundo,
que non se detén nin un intre
para deixarnos tomar alento.
É o tempo que pasa, frenético,
do que se temos sorte,
compartimos algún anaco.


Thursday, December 14, 2006

 

Ninguén me quererá tanto nunca.
Ninguén rouba do meu corpo a sorprendida resposta da primeira vez.
Cada día.
Como presta soñar na nostalxia das noites,
esas que sempre teñen lúa que ilumine a nosa cama.
E síntome perdida se a túa man non me guía,
así, podo pechar os ollos confiada,
sabendo que me levarás polo seguro camiño da rutina.
Coma eses bicos rutinarios que saben a novos.
Ninguén me quererá tanto nunca.
Coma ti ,
meu amor.

Wednesday, September 27, 2006

 

Tempo de lavar


De novo brilla o asfalto baixo a choiva de iniciación. Auga purificante que o lava todo. As conciencias de cinza que esvaran entre os esqueletes de madeira asolados polo inferno. As terrazas quedan valeiras. As casas tamén. Auga que limpa o camiño dos amigos que regresan o traballo lonxe de nós, abandonándonos coa humidade que nos cala ata o corazón.
Auga para lavar os restos agónicos deste verán que se resiste a marchar.

Thursday, August 10, 2006

 

Grupo inmobiliario NovosMontes...presenta:

En NovosMontes queremos crear un fogar para vostede.

Paso Nº 1

Elexir o lugar axeitado. Un lugar con fermosa vexetación e un punto estratéxico nas nosas costas.






Paso Nº 2

Poñemos tódolos medios ó noso alcance para preparar o terreo de malas herbas... pinos, carballos, etc... todas esas árbores tan molestas para a nosa fin.





Paso Nº 3

Librámonos tamén de tódolos animais salvaxes que poñen en perigo o noso pracenteiro modo de vida, dígase por exemplo, ardillas, coellos, paxaros e demáis feras temibles que inundan os nosos montes.





Paso Nº 4

Así conseguimos o solar ideal para as novas vivendas do futuro.




Próxima construcción de pisos de luxo e vivendas unifamiliares na nova urbanización Vista Arrasada.
Promome inmobiliaria NovosMontes.


Friday, June 23, 2006

 

Flores mortas


Dende que ela morreu ando perdido. As veces buscoa polo cuarto cando me ergo pola mañá...ata que lembro.
Entón o mundo cae todo enteiro sobre as miñas costas. Unha pesada carga que non me abandoa.
Agochei tódalas suas fotografías nunha caixa no faiado, e as paredes quedaron brancas no lugar que ocupaban. Todas as paredes da casa, están cheas de cuadradiños brancos que me miran, coma antes me miraba o seu rostro. Gardeinas todas, menos unha.
Esa gárdoa no caixón da mesa de noite e míroa de vez en cando. Non lle quitei o marco e ocupa todo o espacio do caixón.
Nesa fotografía está máis fermosa que nunca. O cabelo solto e o vento do faro de Fisterra elevando o seu vestido sobre os xeonllos. Parece un ser etéreo sobre o horizonte.
Lula tamén a bota de menos. Agora dorme ó meu carón tódalas noites. Pero eu non lle caio ben, sabe que nunca me gustaron moito os cans. Cando chego a casa está expectante tras a porta, pero en canto ve que son eu marcha a deitarse baixo a mesa da cociña. ¡Sintoo compañeira! Abandonounos os dous, e temos que aturarnos sen a sua presencia que era tan necesaria.
Para todo…era necesaria para todo, as plantas van morrendo pouco a pouco confinadas nas suas macetas. Eu bótolle auga de vez en cando, pero parece que eso non é de abondo. Tamén o xardín esta distinto. Faltanlle tódalas cores.
O teléfono non soa dende fai un mes. A primeira semana despois de que ela marchara, non paraba de soar. Agora quedou mudo. Coma o resto da casa. Cada cuarto máis silencioso que o anterior.
Aínda non recollín todas as habitacións. A de atrás aínda ten os restos da sua roupa. E a máquina de coser. Non sei que facer con ela, esta case nova. Foi o meu agasallo de nadal.
O que máis me doe do mundo é que case non podo lembrala nos seus últimos tempos. Para eso teño a fotografía. En cambio hai unha imaxe de fai dezanove anos que non son capaz de quitar da miña cabeza. Ese día foi a primeira vez que a vin e fíxome o home máis feliz do mundo. Fai dezanove anos cando non medía moito máis que o meu brazo e a enfermeira deixouma no regazo para que me roubara por sempre o corazón.

Friday, May 05, 2006

 
Teño fame. Busco nos armarios medio valeiros da cociña, fariña, xelatina en pó, café instantaneo…nada para comer. A nevera leva tres días desconectada, cheira á auga podre que inunda o chan da cociña. Puxen unha toalla na porta para que non saíra ó pasillo. Unha toalla grande, de cor laranxa e tan suave coma o pelo dun gatiño. Mercámola en Portugal, foi cando nos deron o coche novo e decidimos estrealo esa fin de semana para ir de excursión. Pasamolo ben, os dous sos, percorrendo o país veciño e follando en tódalas pensións nas que paramos. Deixamos os nosos fluidos en tódalas sabas portuguesas. Obrigado. Non hai de qué.
Decídome a facer un café instantaneo no microondas, non hai leite nin zucre, da igual, é intragable de tódolos xeitos. Maldito costume de mercar sempre café soluble. A min gústame o café de verdade, ese que ven en gran e hai que moelo no momento. Nunca chegamos a mercar un muiño.
Nin cafetera. Non chegamos a mercar cafetera e tódalas mañás tomábamos café instantaneo feito no microondas, zume de cartón e torradas de pan bimbo con manteiga feitas na sartén. Ela sentábase en fronte de min na barra da cociña, co pelo aínda mollado da ducha e recitábame sorrindo os plans todos que tiña para o día. Eu facía que a escoitaba, pero en realidade descobríame pensando no agradable que sería facer un almorzo con zume natural e café de verdade. Se cadra lendo o xornal en silencio. Silencio de mañá, pensando cada un nas nosas cousas. Non son capaz de procesar datos tan cedo.
As once e media. Debería porme en marcha. Ducharme e pranchar a camisa branca con raias laranxas que merquei para a boda de Alvaro e Patricia. A min non me gustaba, pero insistiu tanto, que rematei pagando corenta e cinco euros por unha camisa que só puxen unha vez. Agora teño a oportunidade de darlle uso de novo, se cadra non é a máis adecuada, pero non tiven tempo de ir mercar unha nova. Non creo que importe.
Tírome no sofá. Debería porme en marcha. Observo o moble do salón abarrotado de libros, películas, cds e fotos. As caras de todos miranme dende o papel brillante enmarcado. Gústame aquela na que estamos os dous bicándonos, sacouna Graciela cando fixemos unha cea na súa casa. Esa noite bótamos un polvo no seu cuarto de baño e despois enfadamonos. Non lembro por qué. Sei que baixou do coche cando íamos de volta para casa e eu marchei deixandoa soa no medio da rúa. Non consigo lembrar por qué rifamos. Cando chegou a casa botámonos a berrar ata que o veciño se puxo a dar golpes na parede. Ó final durmin no sofá. ¿Por qué demo rifaríamos?
Doce menos dez. Teño que erguerme e ir a arranxarme. Saco do armario a camisa e tiroa sobre a cama. Non está moi enrugada, se boto a chaqueta non fai falla que a pranche. Acabo de gañar quince minutos.
Vou o cuarto de baño e mírome no espello. Teño que barbearme, parece que veño de farra cos ollos vermellos e esta barba de tres días. A auga sae fría. Teño que acender o calentador, pero non me apetece entrar na cociña outra vez e enfrentarme co cheiro da podredumbre do chan, así que me boto baixo o chorro.
Está moi fría. Boto unha morea de champú na man. Champú anticaspa co frescor da menta e tódalas propidades da yoyoba. Mercouno ela. Así coma o xel hidratante e tódolos potingues que hai na repisa e non sei para que serven. Crema exfoliante corporal, mascarilla hidronutritiva para cabelos secos ou castigados, serum para puntas abertas…vou tirando os botes un a un cara o chan do cuarto de baño ata deixar a estantería valeira. Saio da ducha tiritando de frío e sécome co seu albornoz rosa. É moi grande. ¿Para que querería un albornoz tan grande?.
Boto unha folla de barbear nova na maquinilla e pasoa pola cara suavemente. A pileta vaise enchendo pouco a pouco de auga estancada con espuma branca e pequenos pelos que o salpican todo. Hai pelos no espello, no moble, no xabrón…
Vístome rápido. As doce e media. Teño que liscar axiña, en canto atope as chaves do coche.
Temos un cestiño de bimbio na entrada, parece un deses cestos que poñen con froita nas habitacións de hotel das películas.
Hai correo, unha barra dos beizos, unha multa de aparcamento e unha morea de chaves. As do coche non están.
Miro nos vaqueiros de onte tirados no chan do cuarto de baño, nada. Vou para a sala e reviso o moble tres veces. Nin na mesiña, nin na cociña, nin na cómoda do cuarto. Collo o seu bolso colgado da porta, branco con pequenas pintiñas vermellas que me manchan os dedos.
Agora lembro. Empresteille onte o coche para que fora a buscar a súa sobriña ó aeroporto.
Non recuperei as chaves.
Non se lle ocorreu mellor idea que a de empotrar o coche contra un camión cando ía de camiño.
Vai ser a unha. Máis vale que me de presa se quero coller un taxi.

Saturday, April 29, 2006

 

Ela escapaba coa mirada polo local, a todos lados menos a el, que agardaba paciente dándolle pequenos grolos a copa que tiña diante.
Despois de tanto tempo, xa non quedaba nada que dicir. Non había palabras inventadas que expresasen dabondo.
Xa só precisaban silencio.
Comidas silenciosas fronte o televisor.
O saúdo mudo de tódalas mañás.
Os berros silenciosos do sexo rutinario de sábado noite.

Xa só precisaban silencio.

E apretaban forte os beizos para non dicir aquelo que sentían.

This page is powered by Blogger. Isn't yours?